NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przestań.
Przestań!
Poinformuj mnie,
gdy wróci Jabroot.
Tak, mój panie.
Tiuri, jak to zrobiłeś?
Nie wiem.
Jak to?
A ta mgła pod Mistrinaut?
To też ty?
Nie wiem.
Na pewno ty załatwiłeś mnichów w celi.
Sama tego nie widziałam, ale poczułam moc.
Jak to możliwe?
Mam dalej mówić, że nie wiem?
Bo mogę to powtarzać.
Według opata masz to w sobie.
Chodzi o Eviellan?
Naprawdę nic nie wiesz.
To tu?
To tu ruszysz na północ?
Chcesz dostarczyć ten list?
Król Favian zapewne to doceni.
Na tyle, że da ci nagrodę?
Tylko o tym myślisz?
Odpowiedz.
Ukradłaś mi konia i przekazałaś ojcu, żeby tylko znaleźć ten szlak.
Teraz o nim zapomnisz?
Szlak mi nie ucieknie, a to już może.
Ty i ja, Tiuri, już to czuję.
Nic nas nie powstrzyma.
Jesteś naprawdę...
Dosadna? Przekonująca?
Niezaprzeczalnie rozsądna?
Bezwstydna.
Czyli się zgadzasz.
To nie w porządku.
Może oni nie zasługują na konie?
Może to zgraja bezwzględnych bandytów?
- Pomyślałeś o tym? - Nie okradnę ich.
- Mieliśmy być rycerzami. - Jeśli dorwiemy Tiuriego.
- Ristridin kazał mu pomóc. - Według ojca to zdrajca.
- Ale mówiłeś, że to kłamca. - Wcale nie.
Powiedziałeś, że jest kłamcą.
Mówiłem, że gdy kłamie, to świetnie.
To coś zupełnie innego.
Szczerze mówiąc...
- Wiesz... - To nie...
- Mówiłem... - To nieistotne.
Nie rozumiecie?
Ristridin, Fantumar i reszta mają nas gdzieś.
Mając Tiuriego, będziemy mogli negocjować.
Do tego potrzebujemy koni.
Alianor?
Alianor, zaczekaj.
Na koń!
Za królową, jest bez ochrony!
Alianor?
Uważaj, panie.
Uszkodzone dobra rozczarują twojego brata.
Narażanie się na niebezpieczeństwo nie jest zabawne.
Tylko ty zagrażasz mojemu bezpieczeństwu.
Te lasy pełne są podejrzanych typów.
Całe życie tu polowałam.
Najbardziej podejrzanym typem jest tu twój ojciec.
Wiedz, że sprzeciwię się decyzji króla.
Tak mocno, jak to możliwe.
Zachował się obcesowo i bez szacunku...
Proszę...
przestań.
Nie złości mnie jego zachowanie
ani jego plan.
Złości mnie, że nie ja na to wpadłam.
- Co robisz, o pani? - Nie wstydź się.
Jesteśmy tylko pionkami.
Poświęcą nas w politycznej rozgrywce.
Teraz moja kolej.
- Twoja nadejdzie wkrótce. - O pani...
Oto moja rada:
wykorzystajmy dzień, póki jeszcze możemy.
- Nie mogę, o pani. - Dołącz do mnie.
Nie jestem dobrym pływakiem.
Jeśli coś się stanie,
uratuję cię.
Nie utoniesz, za bardzo się nadymałeś.
Zmoczyłeś włosy?
Owszem.
Czyli żona szamana urodziła dziecko,
które zaginęło?
Tak, o panie.
Znajdź ich, Jabroot.
Mają wrócić do swoich grobów.
Jesteś pewny, o panie?
Wojna się skończyła.
Może skończymy też z tą rzezią?
Każda moja bitwa...
każde życie, które odebrałem...
to wszystko w imię pokoju.
A jednak świat wciąż cierpi.
Wraz z krwawym księżycem...
zakończy się cierpienie.
Dla ciebie, dla mnie, dla wszystkich.
Wyślij poszukiwaczy.
Przeszukajcie całą okolicę. Macie ich znaleźć.
Nic nie może stanąć nam na drodze.
Mamy szczęście.
Ponoć płyną aż do Berlan.
- To dwa dni drogi od Unauwen. - Ile kosztuje?
Zapomnij o cenie. Ty zrobiłeś swoje, teraz moja kolej.
No chodź.
Sakwy na wierzchu.
Przyjmiemy wszystko: złoto, srebro, nawet miedź.
Za darmo nie wejdziesz!
Witam, kapitanie.
Cóż za piękna jednostka.
Nie pieprz, pokaż pieniądze.
A może wolisz nagrodę, którą obdarzy cię książę Viridian
za pomoc w dostarczeniu tego podarku?
Nie ma gotówki, pozbądźcie się ich.
Czyli to cię nie zainteresuje?
Skąd mam wiedzieć, że nas nie pozabija?
Eviellan.
Duże słowa z ust oszusta i mordercy.
Panienka do kajuty, koń koło odpływu zęzy,
- a ty z nim. - Nie pójdzie do zwierząt.
To nie popłynie.
Nie obchodzi mnie, gdzie śpię. Idź.
Radzę uważać, panienko.
Ty też uważaj.
- Mogę go odebrać w każdej chwili. - Co?
Mój pierścień.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
No proszę.
Tiuri dorasta.
Zwierzęta na dół!
- Przyjdę po ciebie. - Ukryję dobytek.
Dla mnie wystarczy, to dla ciebie też.
Nie boję się.
Rany.
To dobrze.
To dlatego, że umiem czarować.
Nie ty jedna.
Milou?
Dzięki Bogu.
Tu jesteś.
Proszę wybaczyć, o pani.
Umiem czarować, prawda?
Mogę sprawić, że cała łódź zniknie.
Oczywiście, skarbie.
A pani umie?
Umie!
Ona też umie czarować.
Do Unauwen?
Niestety tak.
Mąż chce być świadkiem powrotu Viridiana.
Uwielbia go.
A ja?
Nie chcę żadnych kłopotów.
- Spodziewacie się ich? - Kto wie, czego on naprawdę chce?
Jeśli wraca w pokoju...
czemu nie rozwiązał armii?
Chodź, mała czarodziejko. Znajdźmy twojego ojca.
Kiedy ukradniemy te konie?
Gdy zgaszą światła.
Odmrożę sobie tyłek.
Opowiedz coś, Fol.
Ile masz lat?
Polubisz te historie, są bardzo straszne.
- Czyż nie? - Są prawdziwe.
Dlatego są straszne.
Nie ma prawdziwszej
niż historia o Amaris...
i magicznej mocy, która ją opętała.
Magia nie istnieje.
Co to? Eviellan?
Jeśli magia płynie właśnie przez ciebie, dowiesz się dopiero wtedy,
gdy będzie w tobie.
To jest historia...
Amaris.
Miała ledwie osiem lat,
żyła w domku w głębi lasu
razem z kochającą matką.
Pewnego dnia wyszła po drewno na opał.
Wróciła do domu dopiero po zmroku.
W domu panowała zadziwiająca cisza.
W kominku nie płonął ogień,
w garnku nie czekał gulasz.
Amaris krzyknęła: „Mamo?”.
Mama odpowiedziała: „Jestem w piwnicy”.
Zadziwiła się,
bo ich piwnica
była ciemna i zimna.
Nienawidziły tam schodzić.
Mama dodała: „Znalazłam coś!
Chodź, zobacz”.
Amaris zapaliła więc świeczkę,
otworzyła drzwi do piwnicy...
i zaczęła schodzić.
Blask świecy ledwie przebijał się przez straszny mrok.
„Nie boj się, kochanie”,
z ciemności dobył się głos matki.
Gdy Amaris zbliżyła się do końca schodów,
gdy poczuła zimną, mokrą ziemię pod stopami...
jej świeczka zgasła.
Właśnie wtedy...
Wtedy to usłyszała.
Co?
Drzwi wejściowe...
otworzyły się na górze.
Razem z nimi usłyszała mamę,
która rzekła:
„Amaris, wróciłam”.
- Co zrobiła Amaris? - Nie mogła nic zrobić.
Cokolwiek było w piwnicy, już ją dorwało.
W końcu udało jej się wyrzucić z siebie:
„Mamo, jestem w piwnicy!”.
Mama pobiegła na dół ze świecą...
ale córki już nie było.
I nigdy nie wróciła.
- Gdzie zniknęła? - Nikt tego nie wie.
Jest tam gdzieś.
Całkiem sama.
Gdy będziecie szli przez las
i nagle poczujecie,
że ktoś na was patrzy...
bądźcie ostrożni.
To może być magia,
która czeka,
by was porwać!
Płaczesz?
Zamknij się.
Tiuri?
Słyszałam plotki o planach Viridiana.
Treść tego listu może być ważniejsza, niż myślałam.
Wiem, że jest ważna. Od początku to wiedziałem.
Nasza nagroda będzie jeszcze większa.
- Znowu to samo. - O co ci chodzi?
Nie chodzi tylko o pieniądze.
Nie zawsze chodzi o twój zysk.
- Znów to samo. - Świat schodzi na psy,
gdy każdy dba tylko o siebie.
Świat już zszedł na psy.
Więc my powinniśmy coś z tym zrobić.
Ale to wymaga odwagi, której ci brak.
- Niczego się nie boję. - Nieprawda.
Dlatego myślisz teraz o nagrodzie,
zamiast szukać mamy na tym szlaku.
- Za długo byłeś u mnichów. - Boisz się bardziej niż ja.
To coś znaczy.
Boisz się, że gdy ją znajdziesz,
nie będzie odpowiedzią na wszystko.
Albo gorzej...
to ty nie będziesz jej.
Spójrzcie!
Oto wielki mag Slupor!
Nekromanta ze świata umarłych!
Bądźcie proszę hojni,
bo długo zgłębiałem mroczne nauki tej przeklętej krainy.
Znacie tę nazwę,
choć boicie się ją wymówić.
Eviellan!
Podczas moich podróży...
widziałem węża śmierci!
I piłem
z rzeki krwi!
Rozmawiałem też
z żądnymi zemsty szamanami
zamordowanymi przez księcia Viridiana.
Teraz znowu mają głos
i pragną zemsty!
Macie go znaleźć!
Czerwoni Jeźdźcy!
Przeszukać statek!
Skąpiradła.
Kryj się!
- Gdzie chłopiec z Eviellan? - Z koniem!
Gdzie on jest?
Idź po Ardanwena, musimy się stąd wydostać.
Nigdzie nie idziesz.
Myślałem,
że będziesz drobnym utrapieniem.
Wyrosłeś mi...
na pełnoprawny problem.
- Zaraz, co ty robisz? - Tędy!
Ardanwen!
Zwolnij!
Mogę spytać...
skąd masz...
ten talizman?
Należał do mojego ojca.
Krew szamana.
Mój ojciec był szamanem?
Ty masz pytania, ja znam odpowiedzi.
Ale najpierw...
musimy stąd uciec.
Nigdy nie wiesz, kiedy będzie trzeba szybko uciec.
Ścigali cię Czerwoni?
Gorzej.
Niezadowolona publika.
Wiem, że tam jesteś!
Musimy iść.
To nie koniec!
- A Lavinia i Ardanwen? - Wskakuj!
Co się dzieje?
Ja...
krwawię.
Mam cię, chłopcze.
Do zobaczenia, Tiuri!
Dziękuję za ten prezent pożegnalny!
Zatrzymaj się.
Cicho, uspokój się.
Wracajmy po Lavinię.
Nie umiem pływać!
Co się stało?
Twój przeklęty koń prawie mnie zabił.
To jego specjalność.
Jesteś ranny?
Ardanwen.
Nie pojedziesz.
- Musimy go opatrzyć. - Niedaleko jest jaskinia.
Tam znajdziemy zioła do opatrunku.
- Musimy się spieszyć, zaraz przyjdą. - Zaczekaj.
Co ty z tego masz?
- Lavinio, uratował mi życie. - Wiem.
Ale czemu?
Jesteś czystej krwi Eviellan. Wiem to.
Ja zaledwie zgłębiam waszą kulturę.
Malunkami na twarzy i trikami?
Jesteś oszustem.
Cyniczka. Dobrze.
Każdy bohater potrzebuje cynika.
On ma być bohaterem?
Tak.
Nadchodzi mrok,
który pochłonie wszystko.
A powstrzymać go może tylko jedno.
Ja?
Wraz z burzowymi chmurami pojawi się bohater,
który stawi mu czoła.
Tiuri, płynie w tobie krew szamana.
Mowa o tobie.
Musimy iść.
Żeby było jasne, ten kabotyn to wariat.
Lubię cię, młoda damo.
I to bardzo.
Chodźmy już.
Nie ma czasu do stracenia!
- Grzeczna dziewczynka. - Musimy się spieszyć.
Jeśli mam go ukraść, niech wie, że kradnę w słusznym celu.
Będziesz na nim jeździł, nie masz się z nim żenić.
Ja też tego nie chcę, ale Iona ma rację, musimy znaleźć Tiuriego.
Czemu? Żeby oddać go Fantumarowi?
Jedźcie!
No jedźcie!
Złodzieje!
Bierz konia!
Ruchy!
Mordercy!
Ej, to był mój koń!
Okradacie starca?
Przez deszcz i śnieg jechał on
Ten sławny rycerz Jussipo
Obok był brat Uciążliwy po kroć sto
Bywasz cicho?
Reszta ci się spodoba.
Przed Ioną każdy w walce wiał
Mądry Foldo, chłop na schwał
A za nimi ćwok Co miast konia muła miał
To nie jest śmieszne, a to nie jest muł.
Piak, oddawaj konia.
- Zapomnij. - Właśnie tak.
- Ten jest dla mnie za mały. - Cóż,
trzeba było ukraść coś większego, prawda?
Rozbijmy obóz.
Nie.
Jechaliśmy całą noc.
Ciągle jesteśmy daleko za nim, musimy jechać.
Lata temu walczyłem w wojnie z Eviellan.
Straciłem młodość i niewinność,
ale zyskałem coś w zamian, zrozumiałem prawdziwą potęgę Eviellan.
Tiuri, czuję w tobie tę moc.
Co to za miejsce?
Nikt nas tu nie znajdzie. Prędko.
Jeśli legenda mówi właśnie o Tiurim,
jego matka też wiedziała.
Czemu milczała?
Żeby chronić go przed...
przeznaczeniem.
Ale ono go odnalazło.
Nikt mu nie umknie.
Tiuri.
Prędko, tędy.
Połóż go tutaj.
W wiadrze jest woda.
To starożytne jaskinie.
Sprzed czasów Dagonaut...
i Unauwen.
Sprzed czasów rycerzy i królów.
Była tu tylko jedna kraina.
Jedna potęga.
- Eviellan. - Tak.
Od zawsze leczono tu rannych.
Będzie bezpieczny.
Potrzebujemy nawłoci i krwawnika.
Rosną na skraju lasu.
Na co czekasz?
Jest dobrze.
Rób, co każe.
Wkrótce wrócę.
Miej na niego oko.
Minerały powstrzymają twoją moc
podczas ceremonii.
Ceremonii?
Nie rozumiem.
Dokładnie.
Tę moc trzeba zrozumieć, żeby ją kontrolować.
Myślisz, że każdy wie, jak jej używać?
By władać prawdziwą potęgą, trzeba ją opanować.
Ta ceremonia mnie uleczy?
Ceremonia uleczy świat.
Dziękuję bogom, że zesłali cię mnie, a nie Viridianowi.
Gdyby cię pochłonął...
zadanie stałoby się niemożliwe.
Pochłonął mnie?
Szamani Eviellan nie zginęli tak po prostu.
Najpierw nasz szlachetny książę ukradł im ich moce.
Wypalił je z ich dusz i wcielił do swojej.
Ale umknęła mu największa nagroda.
Ty.
„Wypalił je z duszy?”
Tak, to możliwe,
jeśli zgłębiło się tę wiedzę.
Moc...
można przenieść
z osoby na osobę.
To moc jest istotna,
a nie naczynie.
Zwłaszcza jeśli naczynie nie jest jej godne.
Lavinio!
Na to już za późno.
Lavinio!
Zaczynajmy!
Lavinio!
- Udało mi się! - Nieprawda.
Udało się Ionie.
- To tylko dziewczyna. - Widzisz?
Ja bym złapał Tiuriego.
Mówi idiota, który ukradł muła.
- To nie muł. - Przepraszam.
Opuśćcie mnie na ziemię!
- Jasne. - Czekaj.
Gdzie Tiuri?
Nie wiem, kim jesteś,
ale nic ci nie powiem,
póki mnie nie opuścisz!
Tiuri jest w niebezpieczeństwie!
To prawda.
Przez nas. Jesteśmy rycerzami niebezpieczeństwa.
Arman, proszę cię.
Żałosne.
- Nie mów tak! - A jak wolisz?
Halo!
Tak, już, oczywiście.
Gadaj.
Gdzie Tiuri?
Nie stójcie tak! Jedźcie za nią!
Przekazanie mocy nie potrwa długo.
Ogień...
uwolni ją z twojego ciała.
Ja pochłonę uwolnioną moc i stanę się bohaterem,
na którego nigdy byś nie wyrósł.
Lavinio!
Tiuri!
Lavinio!
To zły znak.
Tiuri!
- Tiuri! - Lavinio!
- Musimy mu pomóc. - Tiuri!
Nie damy rady wejść.
Wypalić ciało!
Uwolnić moce!
Użyj jej!
Użyj mocy! Uratuj się!
Nie!
Dokonało się!
Moc należy do mnie!
Co?
Niemożliwe.
Nie!
Udało ci się.
Co wy tu robicie?